Date :: 25 : 08 : 08
Time :: 15 : 56
Mode :: Be You ,,,เพราะเธอคือคนนั้นของฉัน
สถานะ :: หัวใจ___Ofline"",,,


______________________




นับไปนับมา วันนี้ก็ 3 สัปดาห์เต็มแล้วสินะ ที่เตยเลิกกับเขาคนนั้น
ไดอารี่บนหนทางอันเปล่าเปลี่ยวของเตย ก็เดินทางมาถึงหน้าที่ 7 แล้ว
ทุกๆวันผ่านไปพร้อมความเหงา และความอ้างว้าง
เมื่อก่อนเขียนไดฯไปแต่ละวัน ก็เพื่อเขา
แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว,,__เตยไม่ได้มีเขา มาอ่าน มาคอมเม้นท์ให้เตยอีกต่อไป
ไดฯแต่ละหน้าต่อจากนี้ มันจะไม่ใช่เพื่อเขาอีกแล้ว
แต่มันจะเพื่อ,,,หัวใจของเตยด้วย




เมื่อวาน,,__เขาเข้ามาอ่านไดฯหน้าที่ 106
เขาบอกว่า "ทำไมเศร้าจังเลยล่ะเตย"
ใช่!! เตยยอมรับว่ามันเศร้า แต่ไดฯเตยมันเศร้าใครกันล่ะ หากไม่ใช่เพราะเขา
แต่...สิ่งที่เตยตอบเขาไปคือ "ไม่เห็นจะเศร้าซะหน่อย"
เตยโกหกเขาได้สำเร็จ แต่เตยไม่เคยโกหกหัวใจตัวเองได้สักที
มันยังคงเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกขึ้นได้ ว่าเขา ไม่ใช่คนที่รักเตยเพียงคนเดียวอีกต่อไป




จะให้เตยขอบคุณเขารึเปล่า กับว่า "รักเตยเหมือนเดิมนะ" ของเขา
ไม่ว่าคำคำนี้ มันจะออกมาจากใจเขาจริงๆ หรือเพียงแค่คำหลอกลวง
แต่เตยก็สุขใจมากพอแล้ว แค่รู้ว่าหัวใจของเขายังคงมีเตย
แม้เพียงเศษเสี้ยวเดียว ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย ไม่ใช่เหรอ??
แม้รักจากเขาจะถูกแบ่งไปให้ใครๆ แต่หากหัวใจของเขา
ยังคงเข้าใจถึง "ความรักของเตย" เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับคำว่า "รัก"
ที่เตยจะมอบให้เขา ต่อไป ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องถูกหรือผิด ที่เรายังคงติดต่อกัน
แต่นั่น,,,__มันก็ทำให้เตย รู้ค่าของการมีชีวิตอยู่ต่อไป "เพื่อเขา"




ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ เตยก็จะอดทน
เดินไปบนหนทางที่ไม่มีเขา เขาบอกให้เตยเข้มแข็ง
สักวัน เขาจะกลับมา แม้เตยจะรู้ว่ามันไม่มีวันที่จะเป็นไปได้
แต่เตยก็จะเชื่อเขา (แม้คำคำนั้นจะโกหกก็ตาม)
ถ้าถามว่า เตยเคยโกรธเขาบ้างไหม ที่เขาเลือกไปกับเธอคนนั้น??
คำตอบของเตยคือ "ไม่" เตยไม่เคยโกรธเขา แต่ไม่เข้าใจเท่านั้น
ว่าหากเลือกที่จะไปกับเขา ทำไมถึงยังจะบอกว่า "รักเตย"
แม้วินาทีสุดท้ายที่เขากำลังจะไป เขาก็ยังยืนยัน "ว่ารัก"
และมัน,,__ก็ทำให้เตยยอมให้เขาไป "อย่างคาใจ"




วันนี้ เบื่อรึเปล่าคะ ที่ต้องมาทนนั่งอ่านไดฯไร้สาระ ของผู้หญิงหน้าไม่อายคนหนึ่ง
แต่ไม่ว่าคุณจะเบื่อ หรือซาบซึ้งไปกับเตย
เตยก็อยากบอกทุกคนว่า "เตยขอบคุณมากนะคะสำหรับทุกกำลังใจ"
ขอบคุณที่ทำให้เตยเขียนไดฯได้ด้วยความสุขอีกครั้ง
แม้จะไม่มีเขาคนนั้น แม้ทุกอย่างจะไม่มีวันเหมือนเดิม
แต่ขอแค่หัวใจของ "เตย" และหัวใจของ "เขา"
ยังมีคำว่ารัก และคำว่าผูกพัน เตยก็จะ "รอ" เขาอยู่ตรงนี้ :' ]










สายฝนชื่นฉ่ำ เทลงมาตอนช่วงเที่ยง
ไม่ชอบให้ฝนตกช่วงนี้เลย เพราะมันแฉะ__!!
เบื่อ ที่รองเท้าจะต้องเปื้อนโคลน (ขี้เกียจซักด้วยน่ะแหละ = =++)
ช่วงบ่ายเรียนงานธุรกิจ ใช้เครื่องคิดเลข คำนวณหาเปอร์เซ็นขายสินค้า
มันเป็นเรื่องหมูๆ ที่เตยไม่เคนรู้มาก่อน
แค่ กด กด แล้วก็กด แค่นี้ง่ายมาก แต่ดูเหมือนไอ้คำว่าง่ายของเตย
มันจะไม่ได้รวมไปถึงเพื่อนๆด้วยเลยแฮะ




โดด__ครั้งแรกในประวัติศาสตร์
วันนี้เลิกเรียนเร็วกว่าปกติ เพราะ แอบเดินออกมาทางประตูหลังโรงเรียน
เพราะขี้เกรียจยืนรอ ให้คุณลุงยาม เปิดประตูหน้าให้ *[]*
แอบหนีออกมากับเพื่อน 6-7 คน
รู้สึกตื่นเต้นดี แต่หัวใจจะวาย ระแวงไปหมด
ประตูหลังยิ่งมีคุณครูฝ่ายปกครองผ่านบ่อยอยู่ด้วย
แต่ก็นั่นแหละ,,, ยังไงซะ เตยก็รอดมาได้อยู่ดี